اشکستان

جهل روز تا محرم

ashkestan — Sun, 08 Nov 2009 08:09:18 GMT

جهل روز تا محرم

هرکه با خاک درت کام لبش بردارد

از همان کودکیش چشم به کوثر دارد

اولین آرزویم هست همانی باشم

که به لب نام تو تا لحظه آخردارد

" جاذبه خاك به ماندن ميخواند و آن عهد باطني , به رفتن .

عقل به ماندن ميخواند و عشق به رفتن ...

و اين هر دو را خداوند آفريده است ,

تا وجود انسان , در آوارگي و حيرت

ميان عقل و عشق معنا شود ...

اي دل تو چه ميكني ؟ ميماني يا ميروي ؟ "

تو چه میکنی ؟

با دل تنگ به سوی توسفربایدکرد....

ازسوی خویش به میخانه گذربایدکرد........

السلام علیک یا ابا عبد الله

ashkestan — Wed, 28 Oct 2009 16:23:18 GMT

خدايا مي‌داني چه مي‌كشم، پنداري چون شمع ذوب مي‌شوم. ما از مردن نمي‌هراسيم، اما مي‌ترسيم بعد از ما ايمان را سر ببرند و اگر بسوزيم، روشنايي مي‌رود و جاي خود را دوباره به شب مي‌سپارد. پس چه بايد كرد؟ از يك سو بايد بمانيم تا شهيد آينده شويم و از ديگر سو بايد شهيد شويم تا آينده بماند. هم بايد امروز شهيد شويم تا فردا بماند و هم بايد بمانيم تا فردا شهيد شويم.

عجب دردي! چه مي‌شد امروز شهيد مي‌شديم و فردا زنده مي‌شديم

تا دوباره شهيد شويم؟!

شهيد كاظم لطيفي‌زاده

ashkestan — Wed, 21 Oct 2009 20:16:18 GMT

گلدسته ات
كهكشانى است
كه سياهى شهر را تكذيب مى كند
پيرامون تو همه چيز بوى ملكوت مى دهد:
كاشى هاى ايوانت
و اين سؤال هميشه
كه چگونه مى توان آسمانها را
در مربعى كوچك خلاصه كرد.
و پنجره فولاد
التماسهاى گره خورده
و بغضهايى كه پيش پاى تو باز مى شوند...

چه میکنی؟

ashkestan — Wed, 21 Oct 2009 20:12:18 GMT

فقط تو ماندی و تو

خود خودت

چه بگویم؟

شک ندارم

فقط میترسم....

چه میکنی؟

بگو....

ashkestan — Fri, 16 Oct 2009 20:36:46 GMT

حرفی نمیزنی چرا «بابای جعبه ای»؟
خسته شدم بیرون بیا «بابای جعبه ای»
لطفا بلندتر کمی فریاد هم بزن
این جا نمی رسد صدا «بابای جعبه ای»
با ان قَدَت تو جا شدی آنجا ببین مرا
جا میشوم ببر مرا «بابای جعبه ای»
قد عروسکم شده ای باور کن ای عزیز
من‌‌ مادرت قبول؟ ها؟ «بابای جعبه ای»
بابا عروسکی چرا لالا نمی کنی؟
شب شد لالا لالا «بابای جعبه ای»

خانم زهرا توقع

کفن

ashkestan — Thu, 08 Oct 2009 23:36:18 GMT

بسم الله

امروز رفتم سراغ کمدم و یه کم وسایل داخلش رو بهم ریختم.یه دفعه هوس کردم برم سراغ کفنی که از غلام گرفته بودم.یعنی براش از کربلا آورده بودن و اون هم به من داده بود. میخواستم از اون کفن بنویسم که در حین نوشتم سراغ وبلاگ من او رفتم.خیلی خجالت کشیدم.آخه نوشته بود:

راستش اصلا نميدانم چه كسي باب كرده زائران از نجف كفن بخرند ببرند بمالند به ضريح سيدالشهدا (عليه السلام)براي تبرك . دست هر كسي كه كفن ميديدم كلافه ميشدم .

اي بي كفن حسين جان .

چه قدر تا عاشورا باقی است

تاسوعا فرصتی برای بازگشت؟؟؟؟

نمیدانم!!!

۱)روز منحوس و مزخرف تولد رييس جمهور اسبق

حالم بد شد

از خوردن شیرینی محروم شدم

72 شب انتظار

ashkestan — Tue, 06 Oct 2009 20:23:18 GMT

امروز 18 شوال 1430 دقیقا 72 شب به ماه محرم الحرام مانده است .

72 شب مانده کمر خم بشود //

72 عاشق ز زمین کم بشود//

72 میدان بلا در راه است //

72 شب مانده محرم بشود//

افلاکیان

ashkestan — Tue, 29 Sep 2009 10:26:18 GMT

افلاکیان پر گشودند ما کنج زندان چه کردیم؟

دنیا پرستان غافل در نقش انسان چه کردبم؟

یکبار حتی نگفتیم ای کیسه شن های سنگر

طوفان فروخفته اما ما کنج زندان چه کردیم

آن روز وقتی که رفتند،رفتند یاران دیرین

آه ای رفیقان بگویید، ما نا رفیقان چه کردیم؟

با آنکه میدانی اما بادت بیاید برادر

ما با شهیدان چه بودیم.ما بعد آنها چه کردیم؟؟؟

ashkestan — Fri, 25 Sep 2009 10:44:37 GMT

درد دل يك دختر شهيد با پدرش
«پدرم گر تو بيايي به خدا من ز تو هيچ تقاضا نكنم؛ لحظه‌اي از پيشت جاي ديگر نروم، هر چه دستور دهي من بلافاصله انجام دهم، همه دم بر رخ ماهت، بوسه زنم؛ جان زهرا برگرد، جان زهرا برگرد.»

نامه دختر شهيد محمد ناصري به پدر شهيدش تنها يك نامه نيست، بلكه درد دل دختري است كه دوري از پدر و شرايط جامعه باعث شده است اين گونه دردناك با پدر خود سخن بگويد.

متن نامه زهرا ناصري به پدرش:
«بابا جان باز سلام؛ اي پدر جان منم زهرايت؛ دختر كوچك تو ؛ اي اميد من و اي شادي تنهاي من ؛ به خدا اين صدمين نامه بود؛ از چه رويي تو جوابم ندهي.
ياد داري كه دم رفتن تو، دامنت بگرفتم ؛ من تو را مي‌گفتم پدر اين بار نرو ؛ من همان روز، بله فهميدم سفرت طولانيست ؛ از چه رو، اي پدرم تو به اين چشم ترم هيچ توجه نكني ؛ به خدا خسته شدم، به خدا خسته شدم.
به خدا قلب من آزرده شده ؛ چند ساليست كه من منتظرم ؛ هر صدايي كه ز در مي‌آيد ؛ همچو مرغي مجروح؛ پا برهنه سوي در تاخته‌ام؛ بس كه عكست به بغل بگرفتم ؛ رنگ از روي من و عكس تو رفته پدر؛ من و داداش رضا بر سر عكس تو دعوا داريم؛ او فقط عكس تو را ديده پدر ؛ با جمال تو سخن مي‌گويد
مادرم از تو برايش گفته؛ او فقط بوي تو را، ز لباست دارد ؛ بس كه پيراهنت بوييده ؛ بس كه در حال دعا روي سجاده تو اشك فشان ناليده ؛ طاقتش رفته دگر، پاي او سست شده، دل او بشكسته.
به خدا خسته شدم، به خدا خسته شدم؛ پدرم گر تو بيايي به خدا من ز تو هيچ تقاضا نكنم
لحظه‌اي از پيشت جاي ديگر نروم ؛ هر چه دستور دهي من بلافاصله انجام دهم؛ همه دم بر رخ ماهت، بوسه زنم ؛ جان زهرا برگرد، جان زهرا برگرد.
دائما مي گوييم مادرم هر كه رفته سفر برگشته؛ پدر دوست من، پدر همسايه، پدران ديگر ؛ پس چرا او سفرش طولانيست ؛ او كجا رفته مگر ؛ او كه هرگز دل بي مهر نداشت ؛ او كه هر روز مرا مي‌بوسيد؛ او كه مي گفت «برايش به خدا دوري از ما سخت است»؛ پس چرا دير نمود.
آري من مي‌دانم كه چرا غمگين است؛ علت تأخيرش من فقط مي‌دانم؛ آخر آن موقع‌ها، حرف قرآن و خدا و دين بود؛ كربلا بود و هزاران عاشق؛ همه‌ مسئولين چون رجايي و بهشتي بودند؛ حرف يك رنگي بود؛
ظاهر و باطن افراد ز هم فرق نداشت؛ همه‌ خواهرها زير چادر بودند؛ صحبت از تقوا بود؛ همه جا زيبا بود؛
جاي رقص و آواز ، همه جا صوت قرآن مي‌آمد؛ همه خط ها روشن، خوب و خوانا بودند؛ حرف از ايمان بود؛
حرف از تقوا بود.
اما امروز پدر، درد و دل بسيار است؛ همه آنچه به من مي‌گفتي، رنگ ديگر دارد يا بسي كم رنگ است؛
خط كج گشته هنر؛ بي‌هنران همگي خوب و هنرمند شدند؛ كج روي محبوب است.
در مجالس و سخنراني‌ها جاي زيباي شهيدان خاليست؛ يا اگر هست از آن بوي ريا مي‌آيد.
حرف از آزادي است، حرف از رابطه با امريكاست؛ آري من مي‌دانم، علت اندوه تو اينست بابا؛ پدرم من اين بار مي‌نويسم كه اگر برگشتن ز برايت سخت است ما بياييم برت؛ تو فقط آدرست را بنويس؛ در كجا منزل توست؛ مادرم مي‌داند؛ او به من مي‌گويد پدرت پيش خداست؛ در بهشتي زيبا، با همه همسفرانش آنجاست؛ خانه‌اش هم زيباست.
حضرت خامنه‌اي هم مي‌گفت «دخترم غصه نخور پدرت خندان است؛ دوستت مي‌دارد؛ تو اگر گريه كني پدرت هم به خدا مي‌گريد؛ همه شب لحظه‌ خواب پدرت مي‌آيد؛ صورتت مي‌بوسد؛ دست بر روي سرت مي‌كشد».
من از آن لحظه دگر شاد و خوشحال شدم؛ از خدا مي‌خواهم؛ تا كه جان در تنم است؛ تا حياتي باقيست
رهبرم چون پدري بر سر من زنده بود؛ چهره زيبايش، چون جمال تو، شاد و پرخنده بود؛ من به تو قول دهم
كه دگر از اين پس؛ اين همه اشك و غم از ديده نريزم بابا؛ همچون مادر، ديگر از فراق غم تو؛ نيمه شب نوحه و زاري نكنم؛ تو فقط اي پدرم؛ از خدايت بطلب كه من و مادر و اين امت اسلامي؛ همگي چون تو پدر، راهمان راه شهيدان باشد؛ دائما بر سر ما سايه رهبر و قرآن باشد؛ پدرم خندان باش پدرم خندان باش.»

روز قدس؛ روز مرگ سبز

ashkestan — Tue, 22 Sep 2009 08:23:18 GMT

روز قدس؛ روز مرگ سبز

بسم الله

دیروز روز تاریخی و جهانی قدس بود. آن روزی که امام راحل در مرداد سال 1358 مصادف با رمضان 1399 همزمان با شروع دور تازه‌ای از جنایات بی‌رحمانه رژیم اشغالگر صهیونیستی در لبنان و نیز در حمایت از مردم بی‏دفاع فلسطین، طی پیامی، روز جمعه آخر ماه مبارک رمضان را به عنوان «روز جهانی قدس» تعیین و بنا نهاده و عموم مسلمین جهان را به همبستگی اسلامی در این روز بزرگ فراخواندند و این شد که این روز چون دیگر یوم‏الله‏های حماسی، ملی و انقلابی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران تا امروز هر روز بهتر از قبل و با شور و حال خاصی برگزار می‏شود.

روز قدس شاید وقتی پیش‏تر فقط یک حرکت داخلی بود برای آزادی قدس شریف! اما حال که خوب می‏نگری ، می‏بینی که کشورهای بسیاری در جهان نیز این روز را گرامی‏ داشته و در عمل به فرمان بنیانگذار جمهوری اسلامی، فریادهای ضد نژاد پرستی و ضد صهیونیستی سر می‏دهند. شاید حضرت امام خمینی (ره) خود چنین فکر نمی‏کرد که در آینده این حرکت چنان جهانی و در قاره‏ها فراگیر شود، اما شاید هم آن پیر فرزانه آنقدر دوراندیش و ارتباطش بی‏شک با خدای رحمان آنقدر زیاد بود که چنین روزهایی را می‏دید. می‏دید که امت حزب‏الله در ایران و مسلمانان و صرفداران صلح دنیا چگونه مرگ بر اسرائیل و مرگ بر صهیونیست می‏گویند ...

دیروز روز عجیبی بود، دوست داشتم مثل دوستان عکاس دیگرم از حماسه دیگر ملت ایران در روز قدس عکس بگذارم، اما دیدم این‏ صحنه‏های زیبا در قاب خبرگزاری‏های داخلی خوب نقش بسته است، ولی جای عکس سرنگونی و مرگ یک عده وطن‏فروش بی‏همه چیز که به‏دنبال چیز هستند و مقاصدشان پوچ و واهی است در این بین خالی است. انسان‏نماهایی که فقط رنگ سبز ریا را می‏شناسند و با سبز سادات فرسنگ‏ها و کیلومترها فاصله دارند. آنها که چند نفر را عَلَم کرده‏اند ولی مطئمناً به دنبال باز کردن پای جنایتکاران جنگی و متعرضین به نوامیس مردم مظلوم کشورهایی چون عراق، افغانستان و فلسطین هستند، همان‏ها که ما شعار ننگ ابدی و مرگ آنها را سر می‏دهیم و فریاد می‏زنیم: مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و مرگ بر انگلیس ...

نمی‏دانم چرا دیروز اینها سرنگون شدند؟! هر چه تلاش کردم عکسشان را رو به بالا ببینم نشد! علامت ویکتوری که به نشانه پیروزی گرفته بودند را ملت حزب الله برعکس می‏دیدند، همانطور که دستشان برای ما برعکس بود و می‏دانستیم آبکی است، وقتی باران گرفت عقاید آبکیشان را هم دیدیم. دیدیم که چگونه دُمشان را روی کولشان نهاده و چند پا قرض‏الپسنده گرفته و در رفتند! :)

از دوستانم شنیدم و دیدم که چگونه دیروز محمد خاتمی، مهدی کروبی و میرحسین موسوی یه غلطی کرده و در جمع مردم در راهپیمایی حاضر شدند و از دوستان انقلاب کلی شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه و مرگ بر دیکتاتور شنیده‏اند! و همانجا از ترس مردم انقلابی و ولایتمدار و از ترس جانشان، فرار را بر قرار ترجیح داده‏اند :)

به نظرم دیروز غیر از حرکت امت حزب الله برای انزجار از استکبار جهانی و خصوصا مولود کثیف آن اسرائیل؛ حرکتی شد تا مرگ سبز را ببینیم! حرکتی زیبا، حرکتی مردمی، حرکتی انسانی که با شعار الله اکبر،خامنه‏ای رهبر و مرگ بر ضد ولایت فقیه ترس و رعب را در دل آنان نهاد و سرنگونی و مرگ سبز را همه دیدیم، دیدیم که چگونه مرعوب شده و عقب نشینی کردند :)

به همه جلبک‏ها و سبزی‏فروشان وطن فروش: مرگ سبزتان مبارک

ادامه عکسها :