و من برای هیچ چیز دیگـــــر
عجله ای ندارم. جز مردن...
که آن هم بدانـم
هر کسـی که...
شمشیر را برایم از رو بست......
آیا به سوگ من خواهد نشست

بسم رب

بازم یه تنهایی دوباره و یه دل شکسته.بازم بغض همیشگی برای اونی که دوسش داشتی و اون تو رو نفهمید. بازم نگاه تو و حسرت  و آه و انتظار. واین بار تو سکوت شبانه خودت محو میشی و فقط میتونی یه نگاه کنی که مطمئن بشی  که آیا اون خودش بود یا نه و اینکه مسیر تو رو به کجا هدایت میکنه.

میتونی پیاده راه بیفتی و تو کوچه خیابونای شهر قدم بزنی و با خودت حرف بزنی . یا اینکه نه  سوار ماشین بشی و زود تر از اونجا دور شی تا مبادا یه بار دیگه نگاهت به نگاهش بیفته. اما اگه بازم تو راه وقتی سوار ماشین شدی و دیدی که اون هم مسیرش با تو یکیه و توی یه ماشین دیگه داره همون خیابونایی رو که تو میری رو میره چی؟؟؟ اونجاست که یه کم شل و سفت میکنی تا بازم ببینیش که خودش بوده یا نه.

تو راه با خودت فکرای عجیب و غریب میکنی . فرمون ماشین رو با دست راستت میگیری و دست چپت رو هم میزاری رو شیشه ماشین که تا ته پایین اومده و سرت رو به انگشتای همون دست تکیه میدی  طوری که صورتت دیده نشه و شروع میکنی گریه کردن.اینقدر گریه میکنی که اصلاً متوجه نمیشی که خیابون ها را چه جوری طی میکنی . نمیفهمی سرعتت چه قدره . یهو میبینی که یه ماشین از کنارت رد میشه و ...

میخوای داد بزنی که چراااااااا

اما صدات در نمیآد . سرت رو یه تکون میدی و دستت رو آز رو شیشه بر میداری با سرعت رد میشی. یه نفس عمیق میکشی و به فکر فرو میری

یوسف عوض شده ست . زلیخا عوض شده ست

سر همچنان به سجده فرو برده ام ولی

در عشق سالهاست که فتوا عوض شده ست

خو کن به قایقت که به ساحل نمی رسیم

خو کن که جای ساحل و دریا عوض شده ست

آن با وفا کبوتر جلدی که پر کشید

اکنون به خانه آمده اما عوض شده ست

حق داشتی  مرا نشناسی به هر طریق

من همچنان همانم و دنیا  عوض شده ست

شعری از فاضل نظری

غریبه ام با تو

و با تمام هستی ،

که  به نقطه ی کوری ازآن تبعید شده ام ؛ به این اتاق ، که در آن ابرها را گم می کنم ،  مدادم را بی هوا می جوم  و ناخواسته هق هق می کنم...

گویی عمری با مردگان هم قفس بوده ام  و امروز تمام من در یک کوچه ی  بن بست خلاصه می شود و یک اتوبوس که از آن جا مانده ام...

کفش هایم

پاهایم را زخم می کنند و کسی برایم دست تکان نمی دهد...

ملالی نیست...

کوله پشتی ام را از هوای تازه ی سحر پر می کنم ، با دیوارها خداحافظی می کنم ، دست سایه ام را می گیرم و برای کسی که انگار ته کوچه نایستاده دست تکان می دهم...

و فردا

من

رفته ام

سایه ام

نیز

چه غریب ماندی ای دل

نه غمی نه غمگساری

نه در انتظار یاری

نه  ز یار انتظــاری

غــم اگر به كوه گویم بگریـزد و بریـزد

كه دگر بدین گرانی نتوان كشید باری

به غروب این بیابان بنشین غمگین و تنها

بنگر وفــای یاران كه رها كنند یـــــــــاری

تازگی ها دارم میرم سر کار . قابل توجه آقا مهدی.

کار که عار نیست. دارم میرم .... هر روز از ساعت ۳تا ۶

اگه نون تازه بربری دو آتیشه خاشخاشی خواستین بیاین بگیرین

ساده ۵۰تومن. خاشخاشی ۱۰۰تومن

نون ویژه ۲۰۰تومن

خدایی عجب پوستی دارن این شاطر ها.راستیتش ازحقوق خبری نیست.دم افطار میریم برای خلق خدا نون در بیاریم. (تف به ریا.تازه بعضی وقتا اصلاْ به خودمون هم نون نمیرسه.مثل امروز.)

این دفعه رفتم با خودم دوربین میبرم که عکساش رو تو وبلاگ بذارم.

در ضمن مشتری ها میگن نگو خاشخاشی بگو کنجدی. تازه مسخره ام میکنن و میگن تو اصلاْ خاشخاش(خشخاش ) تو عمرت دیدی؟

راستش آره دیدم.اما نخوردم (و نکشیدم)

چرآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

این همه آدم  اونجا بودن

چرا باید............................؟؟؟؟؟؟؟؟

الهی لا تادبنی بعقوبتک.

ولا تمکر بی فی حیلتک.

من این لی الخیر؟

شوق بودن نیست با من
خسته ام
راست گفتی خسته تنهایی ام
من همینم
کمترم
شاید کمی کمترترم
من ضعیفم
ترس دارم
خسته ام

بروم
بروم کاغذی بردارم
که به رنگ مشکی ست
خودکار هم
مینویسم
ولی افسوس که بی فایده است
خط خطی میکنمش
چه خیالی ست
من خودم میخوانمش

قهوه میخواهد دلم
تلخ اما
کی می آورد ؟
هر کسی می آورد...
فال میگیری برام ؟
راست میگویند...نه!
از یه آدم
از یه کشتی
از یه گل
موج دریا
چشم ها
این خرافات است اه
وقتی او اینجاست کی عاقل تر است ؟
خنده دار است!
دعا میکنمش
نکند گوش کند حرف دلم
و عمل هم بکند
او فقط راست میگوید
من نمازم را نشسته
نه...
من خدا را میپرستم
فرقی مگر میکند
دلکش میسوزد
نکند پای من
دل او را ز دلم ترک کند
نه دروغ است
قهوه میخواهد دلم
سرد اما
تلخ باشد بهتر است
کی برام میآورد ؟

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم رب شهر رمضان الذی انزلت فیه القرآن

گوشها بشنوید و چشمها ببینید.جمعیتی انبوه به استقبالتان آمده اند و صدایی آشنا شما را میخواند و دعوتتان مینماید به ضیافتی بزرگ .ضیافتی که میزبانش جمیل بی بدیل است و سفره داری آن را خود عهده دار شده است . ندایی همه را میخواند و همه را وعده میدهد. فرقی نمیکند . کوچک وبزرگ. فقیر و غنی. و حتی گناهکاران نیز به این میهمانی دعوت شده اند

پس بشتابید برای بهره مند شدن ازاین خوان گسترده که فرصت تنگ است و راه دراز

راه مقصد دور و پای سعی لنگ

وقت همچون خاطر ناشاد تنگ

سخن از رمضان الکریم است و ماه عبادت و عبودیت. ماه، ماه خداست و سفره، سفره خدا و ما نیز بندگان خدا. کجاست در این عالم که مولایی عبدش را بر سر سفره خویش بخواند و به او وعده آزادی و رحمت داده و بر این مهم نیز تاکید نمودهباشد که : کتب ربکم علی نفسه الرحمه

...بهتر است از پرده پوشی او بگوییم که چنان اسرار نهان ما را از یکدیگر پوشانده که ما بتوانیم در کنار هم زندگی کنیم و الا بله تعبیر حدیث شریف ((ان تکاشفتم لن تدافنتم))اگر یکدیگر را کشف میکردیم و از اسرار هم با خبر میشدیم چنان از هم متنفر میشدیم که حاضر نبودیم بعد ار مرگ یکدیگر را دفن کنیم.

او ستار العیوب است و جلوه ای از این ستر بر رفتار و کردار ما کشیده و زبان تضرع و دعای ما نیز بر همین گشوده که:

دست گیر از ما ما را بخر       پردهر ا بردار و پرده ما را مدر

بازخر  ما را زین نفس پلید     کاردش تا  استخوان ما را رسید

دست من گیر که این دست همان است که من

بار ها از غم  هجران تو بر سر زده ام

امشب حال و هوای عجیبی دارم . تازه بر گشتم . یه مقدار سر گیجه دارم و خسته ام. اما مهم نیست  مهم اینه که باز هم دلتنگی به سراغم اومده. خاطرات و مسایل و اتفاقات گذته  همینجوری  پشت سر هم به یادم میان و نمیذارن خیلی چیزا رو فراموش کنم

چند وقتی بود که زیاد فکر نمیکردم بهش اما امروز تو مسیر برگشت مدام ذهنم رو مشغول خودش کرده بود و یه لحظه آرومم نمیذاشت

هر کاری کردم که از ذهنم بیرون بره نشد که نشد. مونده بودم چه کار کنم؟این چند وقت هم که همش تنها این ور و اون ور میرم و کسی نیست که تو راه باهاش حرف بزنم.. چاره ای نبود . نشستم و فکر کردم.خاطراتم رو مرور میکردم و بعضی وقتا یه خورده دلم میگرفت و اشکام نزدیک بود که سرازیر بشن. اما نمیشد گریه کرد. چون زشته که آدم توی اتوبوس بشینه و الکی الکی گریه کنه. برا همین مجبور میشدم بریزم تو خودم که نتیجه اون این چرت و پرت نوشتنای امشبه.

" پیمودن مسیر ، خود هدف است "

 یعنی اینکه آنچه تو انتظار داری ، جلوی چشمانت است ،

 یعنی اینکه فقط امروز وجود دارد و

 " فردا " نام  دیگریست بر تمام تنبلی های تو"

نويسنده: ارميا

چه دشوار شده است دم زدن. چه دشوار شده است به بازي گرفتن کلمات و حرف ها و نشانه ها و نقطه ها و آرايه ها و حتي همين علامت تعجب گاه و بي گاه. اين روزها و شب ها که غرق در دنياي بيرون شده ام دنياي درونم را از ياد برده ام. گاهي بيزار مي شوم از آن چيزهاي مشغله آور و تهي که ياد دوران نغز دور را از من مي ربايند و خيالم را و روحم را تا همين چند صد متري اطراف که پياده و سلانه ده دقيقه بيشتر فاصله ندارد محصور مي کنند. بيزار مي شوم از آن که بال پروازم را مي چيند. دلم مي خواهد پرواز کنم تا بر دوست . به آن سوي آبها . از روي خاک هاي يخ زده و کوههاي  سپيد ستيغ بلند بالا ، از جنگلهاي بي برگ اين روزها ، دلم مي خواهد عبور کنم تا آن دشت پهن افتاده روي سيماي زمين. آن خاک نم خورده و آن سبزه هاي نيم قد کناره. آن کارخانه سيمان ، دلم مي خواهد ببينم آن کاج هاي کنار جاده امسال تا کجا بالا آمده اند. دلم مي خواهد خنکاي نيزارهاي جاده قرچک را روي پوست صورتم دوباره لمس کنم. دلم مي خواهد شيشه ماشين را پايين بدهم و موهايم را زير باد وحشي و عصيانگرش مشوش کنم. دلم مي خواهد ساعت ها کنار راه آبه شني ، همان که رودخانه خطابش مي کرديم ، با يک چوب در دست ، راه بروم و بر آمدگي هاي روي خاک را به اميد قارچي خود رو بالا و پايين کنم. .. و هيچ ...سبزه اي  سر بر آورده از اعماق خاک و يا لانه مورچگکاني خفته در دل خاک. هواي بيل زدن هاي بي حاصل را کرده ام. راه آب باز کردن هاي دور ميدان. راستي هنوز آن کاج هاي دور ميدان سر جايشان استوار اند يا به جرم سايه انداختن روي بوته ها به اسلاف خود پيوسته اند و با خاک هم قد شده اند؟ دلم هواي در آغوش کشيدن بزغاله چند روزه را کرده است. چیدن خیار های زبر از روی بوته های سبز زیر گل خانه و کندن گل زرد پر حاصلی که حالا عمرش تمام شده است و ثمرش به بار نشسته است. و وول خوردن لای یونجه های خیس... آه که هیچ لذتی بالاتر از آن نیست خدا می داند.

نمی دانی که چه قدر دلم هوای آن روزها را کرده است. و تو که برایم می نویسی : " عزیز دل مادر من همیشه برایت دعا می کنم" . به خدا ویران می شوم. به خدا ویران می شوم. آن قدر که احساس می کنم قلبم تا حلقومم بالا آمده است. تو می دانی که من احساس کسی را دارم که درد جان سپردن را تحمل می کند و می داند که از آن پس آرامش است و نجات و ، خسته از رنج زندگی که جز احتضاری که یک عمر به طول می انجامد هیچ نیست . سر به زانوی آرزوهای قریبش خواهد نهاد و سیراب و سرشار در زیر دست های نوازشگرش جان خواهد داد.

خوبید؟

فعلاْ برگشتم نهران تا جمع و جور کنم و شنبه برگردم

راستش یه جورایی ناراحتم از بعضی چیزاو بعضی آدما. حتی خودم هم جزو اون آدما هستم

اما بیشتر از همه از یه نفر ناراحتم که خیلی بهم برخورد حرفاش.

الآن چن وقت میشه که ندیدمش و ازش خبر ندارم. نمیدونم چه کار میکنه.

دلم براش یه جورایی خیلی تنگ شده. اما دیگه همه چی گذشته و باید این جوری سپری بشه. خدا جون نمیدونم که قراره  چی بشه و چه سرنوشتی رو برام در نظر گرفتی اما توکلم به خودته.

دلم میخواد که از اول شروع میکردم اما عمراْ نمیشه.
راستی شماها چی کار میکنین؟خوش میگذره بهتون؟
امروز میخوام کتابهام رو جمع کنم و بسته بندیشون کنم. اگه کتابی چیزی میخواین بگین. چون معمولاْ از بیشتر کتابهام دوتا دارم(تعارف بود .جدی نگیرین)(میخواستم بگم آره ما هم کلی کتاب داریم)

میدونم که کتاب آدمی زاد رو آدم نمیکنه. نمیدونم  اما شنیدم که امام خمینی توی کل عمرشون بیشتر از ۳۰-۴۰ جلد کتاب نداشتن(اگه اشتباه نکرده باشم)

اون وقت من هی میام کتاب میخرم

بس دیگه خیلی داره عرفانی میشه.

فعلاْ خدا حافظ.

 الان توی یه شهر دیگه هستم

تنهای تنها  اما تنهای تنها هم نه

چون خدا هم این جا هست

دارم یواش یواش پیداش میکنم

همون گمشده این همه سالها رو میگم

خدا رو شکر میکنم که من رو به خودم آورد و به حال خودم نذاشت

اینجا باید از خیلی چیزا فرار کرد و به خیلی چیزا رو اورد

اما هیچی مثل خلوت کردن توی ... نمیشه

امشب خدای قلب من از جنس دیگری است

 از جنس نور

از جنس آب 

 از جنس ابر های با شکوه

خوبید؟

بعضیا فکر میکنن که یه چیزی نوشتن چه خبره  حالا

ما رو باش که چی فکر میکردیم و چی شد

متن قبلی رو حذف کردم تا بعضیا نیان و اشکال شرعی و عرفی و قانونی و نمیدونم ۱۰۰۰تا چیز دیگه سر هم کنن  و بارمون کنن

در ضمن من تو وبلاگ همون بنده خدا نوشتم که از متنش استفاده میکنم اما مثل اینکه ...

راستی یادم نرفته که همون بنده خدا دفعه اول که میخواست تو وبلاگش بنویسه از یه وبلاگ دیگه مطلبش رو گرفت.(حاج حمید)

بی خیال.

اما اصل مطلب

من دیگه از شهرتون رفتم. دیگه تهران نیستم. الان هم میخواستم کلی چیز بنویسم اما همش پرید از سرم.

دیروز روز بدی نبود برام . امروز هم معلوم نیست تا آخر شب چه جوری پیش بره . فقط خواستم همین چرت و پرت ها رو بگم

از واقعه ای تو را خبر خواهم کرد

وآن را به دو حرف مختصر خواهم کرد

با عشق تو در خاک نهان خواهم شد

با مهر تو سر زخاک برخواهم کرد

از عشق تو گفتیم و نمک گیر شدیم

                                                            تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم

گفتند طلوع جمعه خواهی آمد

                                                         آنقدر نیامدی که ما پیر شدیم .....

السلام علی ربیع الانام

سلام بر بهار انسانها

صدایت میکنم هر شب زاعماق دلم تا صبح

و اشکانم یکایک میچکد بر دشت عشقم تا شود پر گل

 نمیدانی که بی تو لحظه هایم بوی غم دارند

و بی نامت صدایم لرزشی چون شیشه بر دیوار سنگ دارد

و چشمانمک شبی بر هم نمی آیند و بیتابند

و بیتابم چو بیمارم دلی دلتنگ میدارم

و هر شب چشم بر راهم و میدانم تو را دارم

و میخواهم رد پایت را بیابم تا که پیدایت کنم ای بهتر از جانم

(سرلک)

روزی خواهد آمد

با عدل و صلح و لبخند

میلاد پر خیر و برکت

 مهدی آل محمد

 مبارک باد

بیگانگی نگر که من و یار چون دو چشم

همسایه‌ایم و خانه‌ی هم را ندیده‌ایم

باز امشب چشم من را نم گرفت

                كوزه ام بشكست و قلبم غم گرفت

                                 مي به روي جانمازم ريخت باز

                                                 بغض من با اين غزل همدم گرفت

من شدم مست از نگاه چشم تو

                 اين نگاهم غصّه را از سر گرفت                               

                                                                  چشم خود را باز كن صيّاد جان

                                                                                     تا ببيني مرغ دل هم پر گرفت    

ياد آن طاق بلند ابروان

             دين و دل را يك نفس از من گرفت

                                يك شب از عشقت سرا پا سوختم

                                                     شمع هم همراه من آتش گرفت

                                                                        رشته ي تسبيح من بگسست باز

                                                                                          تا كه شايد اين گره محكم گرفت

در ميان شكّ و ترديدم هنوز

                  كه چرا جان مرا كم كم گرفت؟

گاهی از شعف به پایش مینشستند و تقدیسش میکردند.عروه جد پدری لیلا بود و لیلا مادر علی اکبر.

ولادت حیدر کربلا برتمام شیعیان مبارک باد

جوانی ستاره ای است که فقط یک بار در آسمان عمر طلوع میکندپس قدرش را بدانیم تا در غروبش غمگین نشویم

راستی روز جوان هم به تمام جوونا مبارک

ما که پیر شدیم